گاهی ادم یهوددلش یک چای قند پهلوی ناب میخواد که چمباتمه زده باشد بروی بک صندلی دنج گوشه حیاط لیوان چینی بزرگی تودست و نوازش باد برروی موهای لخت وعریانش. بوی چای وبهار نارنج وفضای دلنگیز تو را ببرد به کوچه های ناب بچگی به رویاهای بزرگ شدن ،به ابربازی های روزهای بهاری انهم در کوچه های پاک کودکی .

چای که مینوشی تنها نباشی  ، دستت را دودستی بچسبانی به دور لیوان داغ ٍ داغت وبه رویش لبخند بزنی وبگویی چقدرخوب  که تورا درفنجان چای خودم دارم.باد با موهایت که چون یال اسب در باد لجام گسیخته میشود عشق بازی کند و من با نگاه های تو  پرواز کنم در خیال خود ،بهار نارنج من را مست ازبودن باتو کندمرا ببرد به اولین عکست وبه اولین شکوفه بهاری که درپشت قاب لبخندت  جاخوش کرده بود، مراوصل کند به تو .به برق هایی که درپشت قاب در، در چشمان هردو مان زد.

چای قند پهلو را فقط باید درکنار عطر بهارنارنج  و حیاط هوس بازما که این روزهابرای خود معشوقه ای دست وپاکرده  خورد آنهم با تو...